21.21

25.07.2021
135
A+
A-
21.21

Günün geceye yakın saatleri, dokuzu 21 geçiyor. Yine bir yaz gününün bitişini izliyorum pencerenin ardından. Hava maviyle sarı arası bir renk. Düşüncelerim de öyle… Mavi gibi durgun zihnime, bir zamanlar sarı hissettiğim anılar karışıyor yavaştan. Mutluluğun hüznünü yaşıyorum şu an. Bilen bilir ne demek istediğimi, nasıl hissettiğimi…

Gökyüzünün yavaşça siyaha boyanmasını izlerken, gecenin kokusu sarıyor etrafı. Karanlık huzur veriyor bana. Zihnimde çocukluğumun sesleri, burnumda çayımın kokusu, elimde dakikalardır okunmayı bekleyen kitabım… Yanımdaki boş koltukta otururken hayal ettiğim biri, yerini yıldızlara bırakacak olan bulutları izliyoruz…

Hava durgunluğunu korurken, zihnime akan düşüncelerin hızına yetişmek zorlaşıyor; sanki her saniye, yanımda başka biri beliriyor. Bazen kuzenimle çocukluğuma dönüyorum, bazen en yakın arkadaşımla lise yıllarıma gülüyorum…

Gülüyorum, lakin dudaklarıma yayılan gülümsemeden haberi yok gözlerimin. Bir hüzün kaplıyor içimi, ne yaparsam yapayım geçmeyecekmiş gibi. Öylesine bakıyorum şehrin ışıklarına. Bir umut, aniden hepsi söner de yıldızlar çıkar diye ortaya…

Kendimden çok uzak, ama bir o kadar da yakınım. Sanki bedenimin yanına oturan benim, kendimle baş başayım. Daha önce gördüğümü düşündüğüm bir rüya, yaşadığımı sandığım bir hatıra misali, bulunduğum âna sıkışmışım.

Kafam karmakarışık. İçinden çıkamıyorum düşüncelerin. Gözlerimi kapatıp kendimi bırakmak istiyorum zihnimin derinliklerine. Ama korkuyorum… Düşmekten çok, düşeceğim yerden korkuyorum. Düştüğüm yerde, düşüncelerin arasında kaybolup gider miyim bilmiyorum. “Fazla düşünüyorsun.” diyor içimden bir ses. “Düşününce her şey hallolmuyor…” Tam düşeceğin an uyanma hissi olur ya böyle, için titrer. Aynen o şekilde, birden gerçeğe dönüyorum.

Gökyüzünü izlediğim yarı açık penceredeki yansımam çarpıyor gözüme. Ne ara soğuduğunu anlamadığım hava yüzünden kızaran burnumu ovuşturup çayımdan bir yudum alıyorum ve kitabıma dönmek üzere doğruluyorum.

Gecenin erken saatleri… Bir yaz gününün daha bitişine şahit oluyorum kitabımı okurken. Gökyüzü siyah, ay olabildiğince gri… Düşünceler hoş, anılar huzur verici. Ama zihnim, içinde kaybolmaya çok müsait ve bu artık yoruyor beni.

BU ALANA REKLAM VEREBİLİRSİNİZ
Elif Şahika Arıcı
Yazarımız Elif Şahika Arıcı, 30 Ekim 2004 tarihinde Manisa'da doğdu. Şu anda Konya'da yaşamakta olup Konya Karatay Türk Telekom Sosyal Bilimler Lisesi'nde 10. sınıf öğrencisidir. Araştırıp okumayı ve yazmayı kendisine hayat felsefesi belirlemiştir.
YAZARA AİT TÜM YAZILAR
ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.